niedziela, 8 listopada, 2026
spot_img
spot_img

Najpopularniejsze

Zobacz również...

Gra o bałtycki tonaż. Gdynia zamyka dekadę prac, Świnoujście szykuje głębokowodną ripostę, a konkurencja nie zwalnia tempa

Zakończony po dwunastu latach kompleksowy program modernizacji Portu Gdynia wyznacza istotną drogę w rozwoju polskiej infrastruktury morskiej. Przedsięwzięcie, realizowane nakładem setek milionów złotych przy wsparciu Funduszu Spójności Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014–2020, miało na celu eliminację barier nawigacyjnych oraz dostosowanie parametrów akwenu do współczesnych wymogów żeglugi.

W ramach prac pogłębiono tor podejściowy do 17 metrów, a wewnętrzne kanały portowe do 16 metrów. Kluczowe znaczenie strategiczne ma modernizacja obrotnicy, której średnicę powiększono do 480 metrów, co umożliwi sprawny manewr obrotu statkom o długości przekraczającej 300 metrów. Równolegle z robotami czerpalnymi – w ramach których wydobyto blisko 4 mln m morskiego urobku – przebudowano infrastrukturę nabrzeżową, w tym nabrzeża Włoskie, Słowackie, Norweskie, Indyjskie i Szwedzkie. Inwestycje te podnoszą przepustowość portu i zabezpieczają jego pozycję w transeuropejskiej sieci transportowej TEN-T (Korytarz Bałtyk–Adriatyk).

Potencjał handlowy Portu Gdynia potwierdzają statystyki operacyjne. W 2025 roku akwen obsłużył 25,7 mln ton ładunków, przekraczając poziom 1 mln TEU w przeładunkach kontenerowych oraz odnotowując dynamiczny, ponad 18-procentowy wzrost w segmencie ro-ro. Zarząd Morskiego Portu Gdynia zwraca zarazem uwagę na aspekt dual-use – zdolność portu do obsługi ciężkiego tonażu i logistyki wojskowej w ramach zadań obronnych państwa i Sojuszu Północnoatlantyckiego. W planach portu znajduje się już zalądowienie basenów II i V oraz budowa falochronów osłonowych pod przyszły Port Zewnętrzny.

Zachodnia riposta: Świnoujście i koncepcja Przylądka Pomerania

Gdynia zamyka kluczowy etap modernizacji, lecz w zachodniej części polskiego wybrzeża formuje się projekt o skali mogącej zmienić dotychczasową geometrię przepływu ładunków na Bałtyku. W Porcie Świnoujście realizowany jest projekt budowy Głębokowodnego Terminala Kontenerowego, połączony z koncepcją rozwoju nowej dzielnicy portowo-przemysłowej pod nazwą Przylądek Pomerania.

Głównym atutem Świnoujścia jest planowana budowa nowego toru podejściowego o głębokości technicznej 17 metrów, przebiegającego przez akweny morskie z ominięciem wód terytorialnych Niemiec. Taka konstrukcja toru pozwoli na bezpieczne przyjmowanie największych kontenerowców oceanicznych o zanurzeniu do 15 metrów, dostarczających towary bezpośrednio ze strategicznych portów Azji i Bliskiego Wschodu bez konieczności przeładunku w hubach Europy Zachodniej (np. Rotterdamie czy Hamburgu).

Projekt Świnoujścia bazuje na unikalnym położeniu geopolitycznym na styku korytarzy transportowych północ-południe oraz zachód-wschód. Dzięki bezpośredniej dostępności do tras drogowych (ekspresowa droga S3) i modernizowanych magistrali kolejowych (CE-59 i Odrzańska Droga Wodna), Przylądek Pomerania ma w założeniu obsługiwać nie tylko rynek krajowy, ale stać się bramą przeładunkową dla zaplecza przemysłowego Czech, Słowacji, wschodnich Niemiec oraz Węgier.

Inwestycje w Gdyni i Świnoujściu wpisują się w szerszy kontekst rywalizacji portowej w całym basenie Morza Bałtyckiego, gdzie czołowi gracze dążą do optymalizacji łańcuchów dostaw i zwiększenia elastyczności operacyjnej.

Gdańsk (Baltic Hub): dotychczasowy niekwestionowany lider morskich przeładunków w regionie kontynuuje rozbudowę terminalu kontenerowego o kolejne nabrzeża T3, co znacząco podnosi jego moce przeładunkowe i utwierdza rolę głównego węzła dla oceanicznych połączeń aliansów żeglugowych. Kłajpeda – litewski port prowadzi intensywne roboty czerpalne oraz inwestuje w infrastrukturę przeładunkową, umacniając swoją pozycję jako kluczowy punkt wyjścia dla towarów z państw bałtyckich i Europy Wschodniej. Porty niemieckie i skandynawskie – Lübeck, Rostock, Göteborg oraz Aarhus stawiają na głęboką automatyzację procesów, cyfryzację obrotu portowego oraz dekarbonizację operacji poprzez dostosowanie infrastruktury do bunkrowania paliw alternatywnych i zasilania statków z lądu (cold ironing).

Pojedynek o kontrolę nad potokami ładunkowymi na Bałtyku wykracza poza kwestię głębokości torów podejściowych czy długości nabrzeży. O ostatecznym sukcesie poszczególnych ośrodków portowych zdecyduje sprawność operacyjna intermodalnych połączeń kolejowo-drogowych z głębią lądu, elastyczność procedur celno-skarbowych oraz zdolność do integracji nowoczesnych technologii zarządzania logistyką w warunkach zmieniającego się otoczenia geopolitycznego.

Popularne Artykuły